10-07-2010

Met z'n tweexebn zaten ze op de boot, die zachtjes over het water dobberde. Ze staarden over het water zonder iets te zien. De zon, die zo mooi onderging vandaag, de meeuwen, die eigenwijs rond de boot cirkelden, ze zagen het niet. Alles waar ze anders uren naar konden kijken zagen ze niet.

Vandaag was anders.
Ze zuchtte. Hij zuchtte.
Ze huilde. Hij twijfelde even en legde toen voorzichtig, aarzelend zijn arm om haar schouders. Ze zuchtte. Anders zou ze dit verschrikkelijk vinden, een arm om haar heen. Hij ook, hij vond het ook verschrikkelijk, dat wist ze. Maar vandaag niet.
Vandaag was anders.
Ze spraken niet, deze twee onopvallende mensen. Een onaangename stilte. Zij kxf3n niks zeggen, verstikt door haar emoties. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Deze situatie was nieuw voor hem. Alles was nieuw voor hem vandaag.
Vandaag was anders.
Ze merkten niet dat de boot afdreef. Zij merkte niet dat de ondergaande zon haar mooie haar prachtig verlichtte. Hij merkte niet dat het kouder werd. Alles wat ze anders allang hadden opgemerkt, merkten ze vandaag niet.
Vandaag was anders.
Het was een dag als alle andere dagen. Tenminste, zo leek het voor ons, andere mensen. Voor ons, buitenstaanders. Voor ons, mensen die niets van die twee afwisten.
Vandaag was anders.
Hij zuchtte en legde aarzelend zijn hoofd op haar schouder. Nog altijd starend in de verte zonder iets te zien. Zij zuchtte en liet het toe, starend in de verte, in stilte zenuwachtig wiebelend met haar rechtervoet.
Er zwom een zwaan voorbij. Een grote, witte zwaan die nieuwsgierig naar die boot keek.
Hij werd niet opgemerkt. Elke andere dag zou hij opgemerkt worden, maar vandaag niet.
Vandaag was anders.
Langzaam stonden ze op. Allebei. Nog altijd zwijgend en starend. Ze zuchtten, allebei. Het was tijd.
Hij startte de motor en zorgde dat ze weer bij de steiger kwamen.
Zij zorgde dat ook de laatste dingen in orde waren. Ze zuchtte. Hij zuchtte. Elke andere dag was het een zucht van genot geweest. Vandaag niet.
Vandaag was anders.
Ze stapten van de boot, tegelijk. Ze liepen een andere kant op dan normaal. Ze liepen altijd de kant op waar de minste mensen waren. Vandaag niet. Vandaag zochten ze de drukte op.
Maar ja.
Vandaag was anders

Het motregende zachtjes, en iedereen raakte langzaam doorweekt, maar niemand merkte het. Iedereen was in de ban van de muziek die ze hoorden. Niemand wist waar het vandaan kwam. Zachte, vrolijke pianomuziek, gepaard met zachte drum. Af en toe werd het ineens agressiever, hardere, lagere klanken.
De mensen stonden stil, steeds meer mensen bleven staan, luisterend naar deze prachtige muziek.
Het was duidelijk dat het om Live muziek ging, het kon niet anders, zo mooi was het.
Het begon harder te regenen en mensen staken hun paraplu's op. De muziek stopte even en iedereen leek weer te kunnen bewegen.
Opnieuw vulde zachte pianomuziek de stad, en iedereen bleef staan. Doodstil. In trance.

Het is een raadsel waar de muziek vandaan kwam. Het is een raadsel waarom mensen in trance raakten door de zachte, lichte tonen van een piano. Het is een raadsel wie de piano had aangeraakt.

Keihard getoeter, het geluid van piepende remmen en een knal schrok hem wakker. "Wat in de hxe9le wereld gebeurd hier!" Hij stapte uit bed en deed het raam open, hoorde naderende sirenes en schrok. Nee, dit kxf3n niet waar zijn. Hij schoot wat kleren aan en rende naar buiten. "Wat is er gebeurd! Vertel het me!" Hij kreeg geen antwoord, dus baande hij zich een weg naar het midden. Hij zag een bekende fiets, en een jas, een bekende, rode jas. "Meneer! u MOET me mee laten gaan. Ik denk dat ik weet wie het is, wie het was, whatever. Ik MOET mee. Meneer? MENEER!"
Van de rit herinnerd hij zich niets. Pas in het ziekenhuis dringt het tot hem door. Ze heeft een ongeluk gehad. Ze is dood. Hartstikke dood.

Later, op de begrafenis speelt hij de muziek die hij hoorde in zijn droom. Huilend, hij wist dat ze dit ontzettend mooi had gevonden, huilend, omdat hij wist dat hij niet zonder haar verder kon. Hij speelde verder, zachte, vrolijke pianomuziek die af en toe overging in luidere, agressievere klanken. Zo mooi, zo verschrikkelijk mooi..

xa9 Marie Elise, 09-07-2010

Wanneer ik niet meer bidden kan

Wanneer ik niet meer bidden kano, God, hoor dan
mijn zwijgen.

Soms, heb ik Heer,
geen woorden meer
geen taal om uit te leggen
wat in mij leeft en niet meer leeft
wat ik geloof en niet geloof
wat ik wel weet maar steeds vergeet
en toch niet wil vergeten:
uw goedheid en uw groot geduld
vergeving van mijn grote schuld
uw liefde is mijn leven.

Wanneer ik niet meer bidden kan
o God hoor dan
wat Hij ooit heeft gebeden
die al mijn zonden op zich nam
dat kleine lam
dat helpend als een herder kwam
niet verder vraagt, mij streelt en draagt
en zelfs niet klaagt
wanneer ik scheldend sla en schreeuw
mij fel verweer – een leeuw, een beer
die toch geen strijd kan winnen

o, laat alleen om wat hij bad
mij in uw hemel binnen

xa9 Cees Brink

Zondag was een speciale dag
De dag dat ik verjaren mag.
Een dag met veel aandacht en gevoel,
Aandacht zegt mij niet zo veel
Gevoel wel een heleboel.
Mijn verjaardag weer zonder mijn vader door te komen
Een foto, een moment
Voor mezelf om even weg te dromen.

bij alles wat we hadden sta ik even stil,
veel te vroeg bij mij vandaan, was Gods wil
Even slikken en toch weer door gaan
Tranen drogen en fier rechtop staan
Mijn verjaardag is ook de dag
waarbij mijn vader niet x93echtx94 zal zijn
maar in gedachten wel komen mag
En ik weet het zeker..hij zal er zijn
Mijn gedachtes dwalen soms even af
Het doet al minder pijn

Ik heb zondag genoten van de aandacht
ontvangen en gekregen, ook wel blij
En ik heb vaak in stilte aan pappa gedacht
de grote aanwezige was afwezig en er toch bij

dit gedicht is opgedragen aan Marie Elise

xa9 Cees Brink

xa9 Cees Brink.

Soms
kan ik zo intens
naar je verlangen
pappa

Soms
pappa
lijk je opeens weer
zo dichtbij

Regelmatig
pappa
heb ik geen
woorden voor mijn
gevoel

Vaak
pappa
ben je verder
dan de verste verten

Te vaak pappa
kan ik wel
schreeuwen dat
ik u zo mis
maar

Eens
pappa
hoop ik jou
weer te ontmoeten

Eens
op Gods feest
pappa
voor altijd blij

God,
geeft u woorden
aan mijn gevoel
geeft u tranen
aan mijn verdriet
vaak wil ik huilen
maar dan lukt het niet

God
ik schreeuw het uit
en vraag u
waarom

het kan niet anders
meer
mijn lieve pappa is niet
meer hier
maar op een plek
waar hij altijd blijven wil

nu word ik weer
heel stil

Vader
wat moet ik met mijn handen
moet ik ze ballen tot vuisten
en er mee slaan?
of ze vouwen tot gebed
en naar u toe gaan?

Written by de liefste frans leraar van de GSR, Cees Brink

Zo mooi,

Kom maar bij mij
Dan zet ik alles opzij
Kom maar bij mij
Huil lekker uit
En laat je tranen vrij
Zeg maar even niets
Laat je ongedwongen gaan
Stort je hart maar uit
En maak een einde aan je pijn

Kom maar bij mij
Slik nou je tranen niet door
Want als je je uit
Hier zo bij mij
Lucht dat je even op
Dus kom maar even hier
En vertrouw me nou maar blind
Open als een kind
Misschien vergeet je
Je verdriet

Hou me maar vast
En vertel me wat er is
Ga je verdriet niet uit de weg
Kom maar bij mij
Voel je maar vrij
Als je je pijn met me deelt
Kom maar bij mij
Ik droog je tranen
Als je je open stelt
Praat maar van je af
Wat er met je is gebeurd
Alles kan ik aan
Dus als je wilt schuilen
Kom maar bij mij

Ik doe alles om je te troosten
‘K wil een vriend voor je zijn
Ik doe alles om je te helpen
Ja dan deel ik de pijn

Kom maar bij mij
Kom in m’n armen
Echt ik voel zo met je mee
Kom maar bij mij
Als je kunt delen
Huilen we met z’n twee
Praat maar van je af
Wat er met je is gebeurd
Alles kan ik aan
Als je wilt schuilen
Dus als je wilt huilen
Kom maar bij mij
Als je wilt schuilen
Kom maar bij mij

xa9 Marco Borsato

Onverwachts, zo veel pijn
Was het echt al zo vroeg tijd?
Geen moment om na te denken
Zo’n plotseling afscheid

Midden in je leven
Stond je zo mooi in bloei
Je vertrouwen was op Jezus
Jij verlangde naar meer groei

Refrein:
Jouw geloof
Gaf je leven
Zelfs toen je stierf
Deed jouw geloof je leven
Dicht bij Hem
Jouw geloof
Gaf je leven
Zelfs toen je stierf
Deed jouw geloof je leven
Maar niet hier

Ik kan het niet geloven
Ik wil je nog niet kwijt
Had ik maar uitgesproken
Je bent een mooie meid

Midden in je leven
Nog zoveel niet gedaan
Je had nog veel te geven
Maar bent zo snel gegaan

Jouw geloof
Gaf je leven
Zelfs toen je stierf
Deed jouw geloof je leven
Dicht bij Hem
Jouw geloof
Gaf je leven
Zelfs toen je stierf
Deed jouw geloof je leven
Maar niet hier

Het verdriet voelt heel zwaar
Maar toch is God dichtbij
We laten je nu gaan
Hxedj zorgt voor jou en mij

Want midden in je leven
Nam Hij je bij de hand
Nooit meer afstand, nooit meer pijn
Je leeft nu in Zijn land

Jouw geloof
Gaf je leven
Zelfs toen je stierf
Deed jouw geloof je leven
Dicht bij Hem
Jouw geloof
Gaf je leven
Zelfs toen je stierf
Deed jouw geloof je leven
Maar niet hier

Niet hier, maar
Dicht bij Hem

Papa! 

Waarom 16-07-2009

waarom moest het allemaal zo lopen?

waarom kon het niet anders gaan?

waarom merkten we het niet eerder

waarom, zei u helemaal niks

waarom, zeg me waarom..

waarom moest u uzelf zijn

waarom bent u nu weg

waarom zitten wij hier nu nog

waarom, waarom

waarom, zeg me waarom

waarom voel ik me zo alleen

waarom kan ik u niet vergeten

waarom beteken u zoveel voor me

waarom, was xfa diegene

waarom, zeg me waarom…

waarom, begrijp ik het niet

waarom, zoveel vragen

waarom heb ik geen antwoorden,

waarom, waarom waarom!

waarom, zeg me waarom

waarom, zeg me alleen waarom…

-Feedback op wat we hebben meegemaakt-

Ik liep op het kamp en ik dacht dat ik gek werd,
wij in de zee en daarna geen eens snxe9-xe9rt.
helemaal koud en kapot
maar toch voelde ik me hxf3-xf3-xf3t

want na zo’n superlauwe en dope nieuwjaarsduik
voel ik me herboren en weet ik dat ik fris ruik.
iedereen terug naar het kamp,
douchen is geen rxe1-xe1-xe1mp

in renesse zitten wij op de rampweg
en vieren fxe9xe9st (2x)

weer naar het strand en ik dacht dat ik moe werd
waterdragen, touwtrekken, wees toch alxe9-xe9rt!
helemaal nat en doorweekt,
het weekend is complxe9xe9xe9t

barbeque, x-factor en worstjes vanavond
we hossen erop los en k eet mn buikje rxf3xf3nd
en strakjes ook nog lekker kampvuur,
we blijven op tot 4 uur!

in renesse zitten wij op de rampweg
en vieren feest (3x)

oeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeh (op de wijs van t refrein)

op de wijs van I’m yours van Jason Mraz.

Feetback bestaat uit:

Saskia  – zang
Gerben – zang
Ivo       – zang
Ruben – gitaar
Aron   - basgitaar
Lieke  – zang
Marie Elise  – zang

Foto volgt nog.